Księga Umarłych, czyli postacie, które poległy na moich sesjach

 

☩Rajtuzar, zabity w Opuszczonej Wieży przez szkielet☩

 

☩Elena, zabita w Opuszczonej Wieży przez szkielet☩

 

☩Torak, rozszarpany przez krabopająka w Opuszczonej Wieży☩

 

☩Leila, zagryziona przez wilka w Świątyni☩

 

☩Drudin, poległ z ręki bobołaka w Świątyni☩

 

☩Rojbrar, zabity w Świątyni przez bobołaki☩

 

☩Kapłan - zabity przez demoniczną rękę w Wężowym Grobowcu☩

 

☩Jessica - zabita przez truciznę przeklętego pierścienia w ciemnym zaułku☩

 

☩Pier - wychłostany na śmierć za rabowanie zwłok w Torfeld☩

 

☩Szermierz - wykrwawił się po obcięciu dłoni za rabowanie zwłok☩

 

☩Shnee - zabita przez Rzeźnika w Przeklętej Norze☩

 

☩Alberta von Dup - rażona piorunem przez Rzeźnika w Przeklętej Norze☩

 

☩Adalberta von Dup - rozszarpana przez rogatą bestię☩

 

☩Theras - zadźgany przez kapłana paszczowego w Zigguracie Śmierci☩

 

☩Euzebiusz Defekator - jego duch opuścił ciało porwany przez spiralną koronę☩

 

☩Valeger - zginęła na szlaku☩

 

☩Urvarg☩

 

☩Sigismund☩

 

☩Cromwellka - wolała umrzeć, niż spłacić dług☩

 

☩Larv - zginęła spadając z drzewa, zagryziona przez psy☩

 

☩Murak - zadźgany przez kultystów☩

 

☩Grosztak, Krapark i Karubol - zginęli próbując powstrzymać Akünh☩

 

☩Böroks, Pogromca Dłoni - spadł w przepaść☩

  

☩Bezimienny - roztrzaskany na bruku po upadku z 24 metrów☩

 

☩Guder (vel Gunter) - jego twarz została odgryziona przez gargulca☩

 

☩Clauder Geiselgüs - spadł z Lewiatana pokąsany przez scolopendrę☩

 

☩Prütor - zaduszony bąblem różowego szkieleta☩

 

☩Anonim - zabity przez podziemne pajęczaki☩

 

☩Tarna☩    

 

☩Vresi - zabity strzałą☩

 

☩Krangremer (vel Grandemer)☩

 

☩Roman☩

 

☩Jan Kowalski - próbował pływać w zbroi☩

 

☩Ragul☩

 

☩Błędny Zwraca Pustkę☩    

 

☩Kolbein☩

 

☩Targurd, zwany Grubym☩

 

☩Qift-Dis☩ 

☩Johanlh☩

 

☩Vrela☩

 

☩Kugelkarl☩

 

☩Rvekr☩

 

☩Wyrk - zabity przez cerbera w Sanktuarium Zielarza☩

☩Morgana - zabita przez własną chciwość☩

 

☩Centka, przebita oszczepem☩

 

☩Is'kama, tłusty bard☩

 

☩Złodziej i czarodziej, zginęli w Grobowcu Wężowych Królów☩

 

☩Tarvold - eksplodował☩

 

☩Prumorak - przebity oszczepami☩

 

☩Barbatil - zabity przez wężowych kultystów☩

 

☩Mark Cukerberg, zasztyletowany na bagnach☩

 

☩Spel Castor, William Smithy, Łazarz, Vittra, zginęli w eksplozji w Piekielnym Pałacu☩

 

☩Wilk, łowca, rozpłatany na pół przez minotaura☩

 

☩Poborca podatkowy, złożony w ofierze☩

 

☩Sierota, którą dosięgła karma☩

 

☩Ale, Balek, Calek i Dalek (bez pokrewieństwa)☩

 

☩Aran, zginął od ciosu minotaura☩

 

☩Hug, spalił się☩

 

☩Blank☩

 
☩Bron☩

 
☩Gildrift☩

 
☩Gloorsh☩

 

☩Diego, zastrzelony z kuszy przez towarzysza☩

☩Frostchello☩

 

☩Heida☩

☩Kukin☩

☩Vosang☩

 

☩Brody☩

 

☩Aran☩
 
☩Hug☩
 
☩Grzegorz☩

☩Lamamelis☩

 

  

Dungeons & Drinks 6: Dungeon Crawl Classics: Grobowiec Smoczego Serca

Postacie graczy:

Krasnolud

Morgana, Krasnolud

Niziołek

Merlyn, Czarodziej

 

Imiona wszystkich uczestników wyprawy niestety nie są znane (kronikarz zapomniał spisać).

 

Pewnego dnia, bardzo wiekowy krasnolud opowiedział swoim dwóm krewniaczkom o strasznej nocy, którą przeżył jako dziecko. Wtedy to wszystkie kobiety i dzieci zamieszkujące stolicę króla Berelasa zostały ewakuowane, a jego wojownicy poświęcili własne życia, aby uwięzić pod ziemią pradawne zło. Teraz jednak (czuł w kościach), krasnoludzki pałac znowu stoi otworem i owym dwóm młodym i bitnym dziewuchom przypadło zadanie wyruszyć nad rzekę Vaadskyl na Północnym Pograniczu, aby zniszczyć pradawne zło i odzyskać magiczny topór Grimteinn, który ich ród poprzysiągł strzec wieki temu.

 

Przed wyruszeniem w drogę zebrały drużynę, wiernych przyjaciół, którzy mieli wesprzeć je na tej wyprawie. Wspólnie dotarli do Samotnej Twierdzy, najdalej wysuniętego przyczółka imperialnej władzy. Miejscowi poinformowali ich o tym, że niedawno jedna z wałęsających się po grupie grup awanturników wyruszyła na północ w poszukiwania starożytnej krasnoludzkiej kopalni, ostrzegli ich również przed klątwą, która jakoby doprowadza ogarniętych chciwością odkrywców do wzajemnego mordu.

Nie przejmując się szczególnie, zakupili łódkę i wyruszyli na północ, trzy dni później docierając na miejsce, o którym opowiadał stary krasnal. W porośniętym roślinnością wzgórzu ział otwór, w którym zdawały się tańczyć płomienie, po bliższej weryfikacji okazało się to być jedynie złudzenie optyczne, kuriozum krasnoludzkiej sztuki budowlanej. Otwór był pozostałością wielkiej sali tronowej z dwoma rzędami kolumn. Podłoga usłana była ciałami krasnoludzkich wojowników, ich blade twarze pokryte były kurzem i pajęczynami, zbroje oraz broń przerdzewiały na wskroś.

Wkrótce bohaterowie napotkali dziwne postacie - owinięte w śmierdzące łachmany niewysokie istoty z pokrytymi sierścią pyszczkami zawijały zwłoki w całuny i przenosiły je w inne miejsce. Sami nazywali siebie Opiekunami Zmarłych i twierdzili, że ich zadaniem jest złożenie poległych w bezpiecznym miejscu spoczynku (jak nakazał im Prorok), którym w tym przypadku było jakoby jakieś mauzoleum na zachodzie. Po krótkiej rozmowie awanturnicy uznali ich za niegroźnych i nieco naiwnych dziwaków, udało im się też uzyskać od nich magiczną laskę, która wspomogła drużynę w dalszych zmaganiach.

Bohaterowie odkryłi następnie komnatę pokrytą znakami, które okazały się krasnoludzkimi nutami - zapisem opery z tzw. okresu trollowego. Krasnoludzice razem z Merlynem (znającym również język krasnali) zaśpiewały ją, ściany zaczęły świecić. Wkrótce zmaterializował się na ścianie topór - był to Grimteinn, Pogromca Gigantów. Tekst pieśni przytaczam poniżej:

Trololololololo, trololololololo!
W sercu skał, śpiewamy wciąż,
Trololololololo, trololololololo!
Blask run, to nasz mocny dzwon.


W runach starych moc się kryje,
W pieśni tej, siła żyje.


Trololololololo, trololololololo!
Z głębi skał, wołamy w dal,
Trololololololo, trololololololo!
Blask Grimteinna rozświetla stal!

 

 

Przeszukując kolejne komnaty bohaterowie natrafili na ghula. Potwór został pokonany, lecz pechowy strzał z procy niziołka ugodził Morganę w głowę, padła na ziemię bez życia. Po zakończeniu potyczki okazało się jednak, że strzał nie był śmiertelny i, osowiała, została postawiona na nogi.

Napotkali również konkurencyjnych poszukiwaczy skarbów, którzy po krótkiej sprzeczce i równie krótkiej wymianie ciosów wzięli nogi za pas. Drużyna nie ścigała ich, może i lepiej, gdyż wkrótce słychać było przeraźliwe wrzaski z miejsca, do którego zbiegli.

 

W kolejnej komnacie wypełnionej poległymi krasnoludami dostrzegli pierścień w dłoni jednego z nich. Morgana chwyciła go i założyła na palec - w tym samym momencie przez korytarze przemknął cień i podmuch wiatru, płomień latarni niemal zgasł, a Morgana padła oparzona na ziemię. Dym unosił się z jej spalonego palca, pierścień zniknął, a ona sama wyzionęła ducha. Jej ekwipunek, w tym Grimteinna, przejęła jej krewniaczka.

W dalszych rejonach podziemi napotkali płaczącego ogra. Merlyn próbował go wypytać udając mistyczny głos podziemi, ale porażka w zaklęciu sprawiła, że od tamtego momentu mówił niskim głosikiem emanującym od jego własnych stóp. Niemniej jednak z ogrem się dogadali i wspólnymi siłami ruszyli przeciwko bazyliszkowi, który spetryfikował jego braci.

Grimteinn zrobił swoje, zadając ogromne obrażenia bestii. Niziołek skoczył pomagając sobie liną zawieszoną przy suficie i rzucił się ze sztyletami na grzbiet gada. Potwór wkrótce został ubity.

Ogr odszedł, ciągnąc za sobą jednego ze skamieniałych braci, a bohaterowie tymczasem przeszukali pozostawione przez skamieniałych bagaże. Nagle, w kierunku awanturników śmigać zaczęły strzały. Grupka atakujących koboldów została zupełnie nie spodziewała się szarży atakującej krasnoludzkiej wojowniczki, wirujący topór pozbawił życia cały oddział.

 

W oddali słychać jednak było coraz głośniejsze bębny i rogi, zwiastujące nadejście koboldziej armii. Wycofując się w obliczu tej siły, drużyna zabrała ciało poległej Morgany na łódź i powiosłowała z powrotem do Samotnej Twierdzy, rozważając jednak ponowną wyprawę do ruin pałacu króla Berelasa po zaleczeniu ran.

Komentarz

 

Była to pierwsza poprowadzona przeze mnie sesja Dungeon Crawl Classics. Czy podobało mi się prowadzenie w tym systemie? Tak. Postacie nawet na pierwszym poziomie mają sporo możliwości i nie są typowymi OSRowymi gówniakami*, a jednocześnie zasady walki są na tyle chaotyczne i losowe, że nadal jest ona realnie niebezpieczna dla bohaterów. Na przykład w przypadku chybionego strzału z procy - mimo iż Morgana ostatecznie go przeżyła, zabiło ją potem oparzenie na k4 obrażeń. Ewidentnie drużynie brakowało kleryka. W drugą stronę też to działa - jeden cios zadał bazyliszkowi 16 punktów obrażeń przy korzystnych rzutach i sprzyjających okolicznościach, a w jednej rundzie rozbity został cały oddział koboldów.

 

Potężne Czyny Bojowe (Mighty Deed of Arms) sprawdzają się dobrze, nie trzeba za każdym razem rozkminiać, jak poukładać rzuty kiedy ktoś chce wykombinować w walce coś bardziej złożonego niż tylko nawalanie w przeciwników. Zastanawia mnie jedna rzecz - czy do poprawienia tych rzutów można zużywać szczęście? Nie znalazłem w podręczniku żadnej konkretnej informacji na ten temat, więc na to przystałem - jest to chyba najbardziej opłacalna okoliczność na wykorzystanie tego atrybutu - 2 poświęcone punkty gwarantują już sukces, szybko gracze to rozkminili.

Swoją drogą był jeden błąd, który na pewno popełniłem jeśli chodzi o zasady (może były inne, których nie zauważyłem) - zapomniałem, że niziołkom poświęcane szczęście liczy się podwójnie.

Zdałem sobie też sprawę, jak bardzo uciążliwą mechaniką w Mörk Borgu jest redukcja obrażeń przez zbroję. Nie dość, że do każdego ataku dochodzi dodatkowy rzut, to raz za razem mamy ciosy, które "trafiają" nie zadają żadnych obrażeń. Może to trochę śmieszne, ale ta zwyczajna klasa pancerza była tu dla mnie powiewem świeżości.

 

Drobny problem sprawiała mi potrzeba ciągłego wertowania stron quickstartera (bo całego podręcznika jeszcze nie mam, ale no tam tych stron to by było jeszcze więcej). Skuchy, krytyki, zaklęcia, wszystko ma swoje tabele. Jest to jednym z uroków tego systemu, ale mam wrażenie, że pogarszało mi "flow" sesji. Może i mógłbym dodrukować sobie osobno te tabelki, ale z samymi zasadami + przygodą + osobno wydrukowaną mapą lochu i tak miałem trochę ciasno na barowym stole.

Jeśli chodzi o sam loch, to był to moduł Tomb of the Dragon's Heart, z założenia do Labirynth Lorda (ale malejące AC i THAC0 można szybko w głowie przerobić na rosnące i premię do ataku). Podziemia udało się graczom zwiedzić niemal w całości, ale samego pradawnego zła ukrytego w sekretnej komnacie bohaterowie nie znaleźli (patrząc po sesji na własnoręcznie narysowaną mapkę szybko domyślili się jednak jej lokalizacji). Podobało mi się to, że loch sprawiał wrażenie "żywego" miejsca - przewijało się przez niego wiele frakcji, każda mająca własne sprawy, pomimo faktu, że jedna potencjalna grupa nawet się na sesji nie pojawiła (nie wypadli w spotkaniach losowych). Są szczurowaci opiekunowie zmarłych (nie mający standardowego odpowiednika w większości fantaziaków - widać było, że gracze niebardzo wiedzieli jak ich zaszufladkować), rywalizujący poszukiwacze przygód, ogr mszczący braci, trupojady, no i oczywiście zbliżająca się armia koboldów.

*gówniak - tu: słaba postać (nie jako synonim słowa "gówniarz")

 

Wpisy do Księgi Umarłych

†Morgana

Shadowdark - Przemyślenia z lektury podręcznika

Dużo dobrego słyszałem o Shadowdarku, zdobywcy iluśtam Enniesów. Systemie, który jakoby ma łączyć starą szkołę lochołaztwa z nowoczesnymi rozwiązaniami. Dla mnie, jako entuzjasty OSR, którego w ogóle nie interesuje erpegowa archeologia, odtwarzanie tego jak to się "kiedyśtam grało", a po prostu lubi rozgrywkę opartą na eksploracji, ryzyku oraz wolności, brzmiało to wszystko nad wyraz dobrze.

Postanowiłem luźno spisać wnioski nasuwające mi się po lekturze podręcznika. Grać ani prowadzić Shadowdarka jeszcze nie miałem okazji, ale prędzej czy później mam nadzieję spróbować. Kontekst moich przemyśleń jest taki, że obecnie prowadzę głównie Mörk Borg, ale prędzej czy później planuję przestawić się na jakiś bardziej tradycyjny old-schoolowy system. Dotychczas malował mi się w tej roli Old School Essentials, ale zastanawiam się, czy Shadowdark nie sprawdziłby się przy moim stole lepiej, szczególnie w przypadku mojej "regularnej" grupy (z którą niestety ostatnio nie mam szans regularnie grać ¯\_(ツ)_/¯), a która wyrosła na późniejszych edycjach D&D i odbiła się mocno od OSE - Shadowdark łączący w teorii nowe (5e) i stare (B/X) edycje malował się naprawdę obiecująco. Poniżej spisuję więc moje komentarze, w kolejności luźno powiązaniem z kolejnością czytania.

• Ancestry - nie podoba mi się, że niektóre z ras mają zdolności nieomal magiczne: goblina nigdy nie można zaskoczyć (serio?), niziołek 3x dziennie może się stać niewidzialny (Jedyny Pierścień powszechnym prawem każdego hobbita!) vs krasnolud, który ma po prostu więcej HP. Co bym z tym zrobił przy moim stole? Hmm, nizioł może schować się, jeśli ma gdzie (chaszcze, meble), a goblinów jako bohaterów nie dopuszczam i tak.
  
• Alignment - po polsku chyba tradycyjnie się tłumaczy na "charakter", co bardziej chyba pasuje do nowego, dwuosiowego systemu (chaos vs praworządność, dobro vs zło), niż do staroszkolnej przynależności do kosmicznych sił (chaos vs praworządność), ale to taka dygresja. Nigdy nie byłem fanem deklarowanej z góry moralności postaci, takie rzeczy krystalizują się podczas rozgrywki (o ile bohater przetrwa wystarczająco długo, hehe). W moich grach ten aspekt bym raczej ignorował, mogą być jednak kłopotliwe sytuacje np. z zaklęciami, które bezpośrednio się do tej mechaniki odnoszą.
• Dobrze, że chociaż odeszli od "alignment languages".
  
• Tytuły klasowe - to dla mnie jakiś zupełny cargo cult. Mam wrażenie, że umieścili to w systemie tylko dlatego, że w starych edycjach też było. Zupełnie przeczy to deklarowanym przez autorkę: 1. korzystaniu z dziesiątek lat doświadczeń erpegowych i nie trzymaniu się sztywno tego co było kiedyś, 2. związłości w prezentacji zasad (przy czym muszę przyznać, że w wielu miejscach prezentacja jest naprawdę zwięzła i efektywna). Generalnie te tytuły to absurd - niezależnie czy służy on rycerzowi, pierwszopoziomowy wojownik jest giermkiem; niezależnie czy został pasowany, na 5 poziomie jest rycerzem (o ile jest praworządny!); niezależnie, czy ma ziemię, na 10 poziomie jest lordem itd.. Najbardziej rozwala mnie jednak praworządny złodziej (!), przykładowo na trzecim poziomie "włamywacz", no, włamywacz, wzór praworządności! Już mogli przemianować go na jakiegoś "specjalistę". Rzecz do wywalenia po całosci. Mam w ogóle wrażenie, że trochę się wkopali, bo teraz tworząc nowe klasy w dodatkach (ziny "Cursed Scroll") muszą teraz wymyślać po 15 bzdurnych tytułów na klasę.
• System magii, gdzie zamiast slotów mamy po prostu ryzyko podczas rzucania zaklęć generalnie mi się podoba. Chętnie przetestuję to w praktyce. Natomiast sytuacja, gdzie fakt, że kleryk miał słaby rzut oznacza, że obraził swoje bóstwo i musi odbyć pokutę, niezależnie czy w każdym innym aspekcie jest wzorem pobożności to lekki bezsens. Tym bardziej, że niezadowolenie bóstwa polega jedynie na tym, że blokuje mu tylko to jedno zaklęcie. Temat do zahouserulowania, żeby to miało ręce i nogi.
• Zbroje - podoba mi się, że lżejsze zbroje pozwalają na dodanie bonusu ze zręczności do klasy pancerze, pasuje do takiego bardziej pulpowego klimatu magii i miecza. Niestety oznacza to, że wystarczy +2 ze zręczności, żeby kolczuga dorównała zbroi płytowej. Czy taki bonus to rzeczywiście coś często spotykanego? Do weryfikacji. Patrząc jednak po tym, jak wiele talentów (bonus losowany co 2 poziomy) wiąże się ze wzrostem atrybutów, mam wrażenie, że wartości numeryczne mogą tu dość szybko eksplodować.
• HP - odpoczynek w pełni regeneruje wszystkie punkty życia i nieważne ile poniżej 0 HP otrzymany cios sprowadziłby postać, i tak odliczanie do śmierci i ewentualna stabilizacja i powrót bohatera do akcji wygląda identycznie. Zasady dość bezsensowne i trochę zbyt przychylne graczom jak na mój gust. Tu prawdopodobnie dostosowałbym jakieś inne zasady podobne do Mörk Borg - jest możliwość natychmiastowej śmierci, jest możliwość łatania ran albo trwałego kalectwa.
• Podręcznik ma bardzo wiele tabel losowych (dobrze), większość z nich jest ciekawa i wygląda przydatnie (super), ale trafiają się bzdurne. Jest tabelka losowych nazw osad, ale jest zaledwie po 8 małych, 8 średnich i 8 dużych miejscowości. Można by dać sporą tabelę, z opcjami dla różnych kultur itd., to byłoby spoko. Natomiast taka tabelka, jaka tam jest, trochę mija się z celem. Wygląda jakby zostało przy redkacji kilka pustych linijek do zapełnienia. Podobnie generator imion dla NPCów "po sylabach". Wychodzi nam np. "Bri-on-c-ius" i podręcznik łaskawie sugeruje, że niektóre z sylab możemy pominąć. Jakoś nie wyobrażam sobie korzystać z takiej tabeli czy to przy stole, czy też w trakcie przygotowań do sesji.
  
• Domyślna karta postaci daje graczom zbyt mało miejsca na rozpisanie tych wszystkich mechanicznych ciekawostek, jakie daje misz-masz starych i nowych edycji. Jest wydzielone osobno miejsce na alignment, bóstwo, tytuł, ale w jednym okienku musimy pomieścić: talenty, zdolności rasowe, zdolności klasowe, znane języki, biegłości w broni i pancerzu, oraz zaklęcia. Jeśli postanowię prowadzić Shadowdarka więcej niż raz, pewnie zaprojektuję sobie własną kartę postaci.
• Ekwipunek - dużo bardziej podoba mi się stosowana tu mechanika slotów, niż liczenie ciężarów posiadanych przedmiotów jak w starym D&D.
• Pochodnie - liczenie czasu działania pochodni jako 1 godzina czasu rzeczywistego to chyba najbardziej rozpoznawalna mechanika Shadowdarka. Podoba mi się jako motywacja do działania zamiast siedzenia nad stołem i zastanawiania się, co robić dalej, natomiast ciężko powiedzieć jak by to współgrało z sytuacją, kiedy postacie postanawiają przeczekać jakiś dłuższy czas w jednym miejscu (sam opis zasad zdaje się nie być pewny). Z drugiej strony, czy często takie sytuacje mają miejsce? Mamy w końcu dość często rzuty na spotkania losowe + nie ma mechaniki krótkiego odpoczynku.
• Podoba mi się, że Shadowdark odchodzi od rzutów obronnych (saving throws). Śledzenie pięciu dodatkowych liczb, do tego absurdalne posegregowanych na:
• Śmierć/trucizna
• Różdżki
• Paraliż/petryfikacja
• Ataki oddechowe
• Zaklęcia
  

         To coś, co zawsze raziło mnie w starych edycjach i ich klnach, oraz czego na pewno nie będzie mi brakowało. Od tego są atrybuty podstawowe, żeby je mieć i  na ich podstawie weryfikować takie rzeczy, brawo!

• Fajna jest mechanika advantage/disadvantage.
  
• Do systemu wydawane są suplementy (wspomniane wcześniej "Cursed Scrolle"). Na pierwszy rzut oka wydają się bardzo wartościowe, po lekturze jednak mam pewne wątpliwości. Nowe klasy często są przekombinowane (warlock, przeklęty rycerz), a lokacje zbyt pobieżnie opisane, by korzystać z nich "w locie", a zbyt mało ewokatywne, aby mnie zainspirować. W ogóle problem z tymi nowymi klasami widać szczególnie na przykładzie klasy "pustynny jeździec" ze zwoju numer 2. Ma on umiejętność "szarża" - 3 razy dziennie (czemu akurat 3?) może, będąc na wierzchowcu, zaszarżować na przeciwnika, zadając zwiększone obrażenia. No przepraszam bardzo, to wszyscy inni średniowiecznowaci konni wojownicy nie mogą w tej grze szarżować? Czy też szarżują, ale nic im to de facto nie daje? Brniemy tutaj w największy grzech nowych edycji D&D - postać nie może robić tego, co nie jest objęte jej opisanymi umiejętnościami, mimo że jest to coś normalnego. "Sorry kolego, nie możesz sypnąć orkowi piaskiem w oczy, nie wziąłeś odpowiedniego atutu". Na śmietnik z tym!
  

Ogólnie rzecz biorąc, daleko mi do bezkrytycznego zachwytu nad Shadowdarkiem, nie jest to dla mnie na pewno system idealny, który wziąłbym do ręki i prowadził z uśmiechem na twarzy nigdy niczego w nim nie zmieniając. Na pewno jednak, pomimo mojego narzekania, ma coś wartościowego do zaoferowania. Nie wiem, czy ostatecznie się na niego przerzucę, czy może wybiorę OSE z kilkoma kradzionymi shadowdarckimi mechanikami. Musiałbym chyba zrobić sobie dokładną analizę obu systemów, żeby zweryfikować, który ma więcej rzeczy, które mi przeszkadzają. Na tę chwilę mam wrażenie, że Shadowdark w takim porównaniu byłby górą.

O najemnikach

Lubię najemników. Lubię gry, w których wcielamy się w najemników, takie jak Battle Brothers czy Mount and Blade. Lubię dzieła o najemnikach, howardowskie opowiadania, w których Conan jest najemnikiem, mangę Berserk. Wyjątkiem jest akurat "Czarna Kompania" Glenna Cooka, która jakoś mi nie podeszła. Najdłuższa kampania RPG jaką prowadziłem skupiała się wokół armii najemników (Kompania Podkowy w świecie hyboryjskim na Conanie d20). Jak gram w erpegi to moim ulubionym archetypem postaci jest chciwy, cyniczny najemnik - taki Bronn z Gry o Tronn.

Nic więc dziwnego, że mam frajdę z OSRowej instytucji najmitów. Taki powiększony skład osobowy od razu dodaje powagi ekspedycji. Kto by traktował serio jakichś trzech gości idących w dzicz? Śmiesznie to może wyglądać nawet dla samych graczy. Ale niech najmą kilku silnorękich do pomocy - widząc taki oddział każdy kmiotek, opasły kupiec, czy nędzny kobold widzi, że żarty się skończyły. Ja natomiast mam okazję odgrywać momentami chciwego łapserdaka narzekającego na nędzne warunki i łasego na złoto, tak jak lubię.

Grając przygody w niebezpiecznych systemach, w których poszukiwacze przygód mogą szybko stracić życie, najemnicy dają nam coś jeszcze - zapasowe postacie, które możne przekazać graczom w momencie śmierci ich bohaterów. 

Żeby móc sobie ich generować w dowolnej ilości na moich sesjach Mörk Borg, używam mojego podręcznego generatora. Od razu mam gotowe imię, ekwipunek, paskudną cechę charakteru i fizyczną ułomność, aby najmici byli równie gnijący i kulawi, co "bohaterowie". MB jest też o tyle fajne, że tam wszystkie atrybuty na "0" nie są wcale jakąś szczególną kulą u nogi, więc nie muszę się nawet kłopotać generowaniem im statystyk.

HipeRPeG 102 - Blütmark sesja 11 - Wybuchowa pacyfikacja podziemi Gailblüt

23 Eulotha, Rok Szczura

O kundlakach mówi się, że na trzy krople krwi ludzkiej, mają w sobie jedną kroplę psiej juchy. Są postrzegani jako brudni, roznoszący choroby i gotowi przy pierwszej lepszej okazji wbić człowiekowi nóż w plecy. W Gailblüt od lat spora ich populacja żyła na marginesie społeczeństwa, kryjąc się po kanałach. 

 

Wraz z gorszymi czasami, zaczęły się jednak napięcia i wzajemne oskarżenia. Ludzie mówili, że kundlaki psują mąkę, podkładają ogień i porywają mieszczan. Wydarzenia potoczyły się lawinowo. Najpierw bijatyki, potem pogrom. W końcu doszczętnie spłonęła spora część miasta. Z kanałów zaczęły wypełzać odrażające mutanty. Psiarze przystąpili do otwartego buntu - w ogromnej eksplozji zrujnowany został pałac królewskiego namiestnika i z podziemi wysypali się kundlaccy bojownicy.

 

Atak został odparty, kundlaki uciekły do kanałów z podkulonymi ogonami. Straż jest jednak osłabiona. Większość sił zajętych jest walką z buntem chłopskim na prowincji. Namiestnik potrzebuje kogoś, kto zejdzie do kanałów i dokończy brudną robotę.

Postacie graczy:

Wilbur, Zębaty Dezerter i jego 2 małpy, Ban i Nan

Kolbein, Okultystyczny Zielarz

 

Najemnicy:

Targurd, zwany Grubym, ślini się

Feru, zwany Chudym, nosi maskę

Kierowani żądzą zysku, dostępu do rzadkich, podziemnych komponentów do mikstur, oraz zemsty za zabitą przez kundlaków małpę, awanturnicy zstąpili do otworu ziejącego w kraterze po eksplozji na terenie pałacu namiestnikowskiego.

Na swojej drodze napotkali przesłaniającą komnatę ciężką zasłonę, przerwaną w jednym miejscu pionowym cięciem. Po dokładniejszym przyjrzeniu się jej dostrzegli, że za zasłoną, pod nią, oraz w szparze znajduje się jakaś transparentna błona. Dotknięta zaczyna wypalać przylegający materiał, rozcięta tryska kwasem - o czym boleśnie przekonał się Targurd. Powstałe rozcięcie obserwował Kolbein, wyglądało na to, że powoli się zrasta, brzegi się zaokrąglają. Kolbein spróbował przejść przez szparę, udało się osiągnąć to bez szwanku, pozostali więc podążyli za nim.

Za kotarą znajdowało się dwoje drzwi. Otworzyli lewe - za nimi była komnata zasypana gruzem, z którego wystawała trupia ręka. Kolbein postanowił zabrać rękę, aby wykorzystać ją jako składnik do mikstur. Chwytając ją, spowodował wielką eksplozję, w której zginął na miejscu. Jego ekwipunek pozbierał Targurd i ruszyli dalej (graczka Kolbeina przejęła kontrolę nad najmitą).

Targurd i Kolbein

W kolejnej komnacie Wilbur dostrzegł ślady na posadzce. Postanowili podążać za nimi. Natrafili na skrzyżowanie, pośrodku którego stał niewielki kuferek. Gdzieś w oddali słychać było oddalające się kroki. Wilbur spróbował podważyć wieko kuferka swoim bułatem. Efektem tego była kolejna eksplozja, zębaty dezerter został jednak tylko lekko ranny.

Jak widać, mieszkańcy tych podziemi mają dostęp do materiałów wybuchowych, z których skutecznie korzystają. Na tym nie koniec.

Idąc dalej, napotkali solidną metalową kratę. Za nią znajdowało się pomieszczenie z drzwiami po lewej i prawej stronie. Naprzeciwko kraty natomiast widać było otwory w ścianie oraz dźwignię. Na oczach drużyny z jednego z otworów wypełzła ludzka głowa na pajęczych nogach. Wyszła na środek komnaty i powiedziała:

"Ruszam się jak wąż, możny mnie kocha, nędzarz się mnie lęka, niewolnik nienawidzi. Kim jestem?"

Targurd wykrzyknął od razu: "bat!". Głowa podeszła do dźwigni, przesunęła ją w dół ustami, a następnie schowała się z powrotem do dziury. Poszukiwacze przygód wysłali Feru, aby sprawdził drzwi. Za jednymi były schody prowadzące w górę, a drugimi schody prowadzące w dół. Drużyna zeszła na dół. Dotarli do pomieszczenia z metalową kratą na podłodze. Na wprost biegł korytarz, z którego wyszła dwójka kundlaków: jeden gruby, opancerzony w kolczugę i zbrojny w topór, drugi z gnijącymi zębami i z nożem.

Rozpoczęła się walka. Dwójka przeciwników została pokonana, ale jeszcze zanim to nastąpiło, nadbiegły posiłki. Z naprzeciwka zaczęły zbiegać się kolejne kundlaki. Z boku pomieszczenia otworzyło się sekretne przejście i wybiegły z niego dwie odrażające istoty, wyglądające jak człowiek zoperowany i pozszywany tak, by miał kształt psa. W toku walki Feru poległ. Jedna z małp Wilbura uciekła gdzieś w dal (krytyczna porażka w ataku). Jeden z kundlaków zaczął odpalać bombę, Targurdowi udało się jednak odrzucić ją w głąb korytarza. Eksplozja, która nastąpiła, uśmierciła wielu przeciwników (nie szło zliczyć, ilu dokładni). Ostatni z kundlaków próbował ucieczki, został jednak zastrzelony bełtem w plecy.

Awanturnicy poszli szukać małpy Wilbura. Wąski korytarz biegnący za sekretnym przejściem zdawał się otaczać jakieś pomieszczenie. Przez dziurkę w ścianie dostrzegli kolejnego człowieka pozszywanego w psi kształt, śpiącego w metalowej klatce. W pomieszczeniu było takich klatek więcej. Wkrótce korytarz dotarł do tejże komnaty. Stał w niej zakapturzony kundlak w kolczudze, w pancernej rękawicy trzymał zbiegłą małpę Wilbura. Na bohaterów nasłał kolejne stwory, zmiażdżył małpę i odszedł.

Wilbur wycofał się w głąb korytarza, aby ludopsy nie mogły atakować go całą chmarą. Tymczasem z tyłu zadźwięczały kroki kundlaków. Awanturnicy byli w potrzasku. Bronili się dzielnie, wkrótce jednak ostatnia małpa Wilbura została rozszarpana przez ludopsy. Targurd został zarąbany przez kundlaka. Zabójca Targurda nakazał Wilburowi się poddać, ostatni ocalały odrzucił więc broń. Próbował jeszcze się wyrwać, ale był otoczony. Został związany i dostał pałką w głowę. Wybudził się jeszcze czując obrzydliwą ciecz wlewającą mu się do gardła i czując ostrze noża na swojej skórze.

Komentarz

Po raz kolejny miałem okazję przekonać się, jak solidnie zębaty dezerter sprawdza się w walce. Szczególnie, jeśli wylosuje na starcie "brązowy bułat z Galgenbeck", dzięki któremu rzuty na atak i obronę zdają już na 10, a nie na standardowej 12.

Graczka Kolbeina była początkowo bardzo oburzona na jego śmierć. Nie wiedziała, że jest to system, w którym łatwo się ginie, co mnie zaskoczyło, bo kojarzyła podręcznik (okazało się, że tylko po szacie graficznej ¯\_(ツ)_/¯). W sumie mój błąd, za bardzo przyzwyczaiłem się, że wszyscy kojarzą MB właśnie po śmiertelności.

Planowałem na tej sesji zrobić z kundlaków wrednych, rozmyślnych i perfidnych przeciwników, nękających graczy, zastawiających na nich zasadzki. Nie do końca wyszło. Intruzi weszli ze strony, której się zupełnie nie spodziewali - komnaty z pająkowatą głową w ogóle nie brali za możliwy kierunek ataku.

Wpisy do Księgi Umarłych

†Kolbein

†Targurd

Basilisk: A Real American Villain! - recenzja

Basilisk: A Real American Villain! to najnowsza gra fabularna autorstwa Łukasza Kołodzieja. Gracze wcielają się w niej w tajnych agentów złowrogiej organizacji przestępczo-terrorystycznej rodem z filmów/kreskówek/komiksów/lat osiemdziesiątych. Jeśli pomyślicie o Cobrze z G.I. Joe czy Spektrum z Jamesa Bonda, to będziecie na właściwym tropie. Ich celem jest oczywiście władza nad światem.

System oparty jest na prostej mechanice i skonstruowany z zamysłem wspólnego tworzenia historii. Widać to od razu na etapie przygotowywania przygody. Sam podręcznik sugeruje zaproszenie graczy do udziału w wybieraniu lokacji czy tworzeniu kluczowych bohaterów niezależnych. Osobiście, jako że moje własne doświadczenia erpegowe skupiały się dotychczas niemal wyłącznie na szeroko pojętych dedekoidach, wolałem podejść do pierwszej sesji z nieco większym, samodzielnym przygotowaniem, aniżeli iść całkowicie na żywioł.

Do zaplanowania misji dla naszych agentów zła dostępny jest szereg narzędzi. Jako tło dla ich zmagań mamy do wyboru kilka fikcyjnych państewek mocno wpisujących się we wskazaną konwencje filmów akcji lat 80.: narkopaństewko w Ameryce Południowej, zacofaną, mroczną monarchię w Europie Wschodniej, arabski kraj obfitujący zarówno w złoża paliw kopalnych, jak i rozmaitych bojowników. Ale mamy tu też kilka bardziej odjechanych pomysłów, takich jak głębia Afryki, będąca tłem walk frakcji Transformersoidów czy kanadyjska wylęgarnia genetycznych superżołnierzy. Już same opisy tych lokacji wystarczą, aby podsunąć masę potencjalnych okoliczności na przygody, a poza nimi mamy też szereg tabel z rozmaitymi celami, przeszkodami, przewagami, oraz ważniakami, z jakimi bohaterowie będą mieć do czynienia. Narzędzia te dobrze spełniają swoją rolę i mocno działają na wyobraźnię, w kilka minut można zmajstrować z tego zarys ciekawej przygody.

Nie mamy tu rozbudowanego mechanicznie tworzenia postaci, na bohatera składają się trzy umiejętności, trzy przedmioty, trzy atuty (o nich później) oraz trzy charakterystyczne cechy. Wszystkie z powyższych rzeczy to 1-2 słowa i co oznaczać będą w praktyce ustalamy w miarę przebiegu akcji. Nie ma tu atrybutów czy HPków - postacie zostają ranne, jeśli tak potoczy się przygoda, ale wystarczy, że trochę się zabandażują i mogą pruć dalej (w końcu to twardziele). Z założenia też nie mogą zginąć - w końcu to bohaterowie (czy raczej może nicponie) rodem z komiksu czy kreskówki. Żeby lepiej zobrazować jak to wygląda w praktyce, poniżej podaję kompletny opis jednej z przykładowych postaci:

Ryi Ronin Tanaka

Umiejętności: miecze, wspinaczka, ukrywanie się.

Przedmioty: katana, kamuflaż, lina.

Atuty: satelita szpiegowski, tajny arsenał, ninja

Cechy: szczupła sylwetka, czerwone oczy, tatuaż: smok

Dużo tego nie ma, ale od razu wiemy, kim typ jest i z czym się go je.

W toku rozgrywania samej przygody, wszelkie konflikty oraz wątpliwości co do sukcesu działań postaci graczy rozwiązywane są rzutem sześciościennej kości. Im trudniejszy do osiągnięcia jest cel, im bardziej niesprzyjające panują warunki, w tym węższym zakresie musimy się zmieścić, aby osiągnąć sukces, zaś odpowiednie umiejętności, przedmioty, czy pomoc z zewnątrz działają w drugą stronę.

Ciekawym rozwiązaniem są atuty, wspomniane już wcześniej a propos tworzenia postaci. Można z nich skorzystać wyłącznie w przypadku nieudanego testu i automatycznie obracają one porażkę w sukces poprzez wprowadzenie do fabuły nowego, nieoczekiwanego elementu, który wspólnymi siłami opisują gracze.

Każdy ze startowych atutów można wykorzystać tylko raz na przygodę, chyba że skorzysta się z kolejnej urozmaicającej grę mechaniki: przysług i zatargów. Działa to tak, że w przypadku przysługi postać otrzymuje od jakiejś grubej ryby poboczne zadanie, w zamian za jego wykonanie może odzyskać jeden z atutów. W przypadku zatargu odnawiamy atut w zamian za to, że w akcję wmiesza się dodatkowy przeciwnik: słynna złodziejka, która wykradnie bohaterom sprzed nosa ich cel, tajny agent zwalczający organizację Basilisk, wścibska dziennikarka itd. itd.. Brzmi to bardzo filmowo i pasuje do konwencji, w którą celuje system.

Po przeczytaniu podręcznika odniosłem wrażenie, że atuty są najmniej intuicyjnym elementem systemu, z tego względu, że konieczne jest poniesienie porażki, aby móc je wykorzystać. Naturalnie jest pomyśleć, żeby w planowaniu misji gracze będą chcieli wykorzystać działo orbitalne, hakera, czy zamaskowany tunel. W praktyce gracze bez problemu załapali o co chodzi i korzystali z nich zgodnie z zamierzeniem, czyli celowo podejmowali ryzykowne akcje, wiedząc, że mają czym w razie czego ratować sobie kupry.

Fajnym motywem jest umieszczona w podręczniku lista inspiracji - filmów, kreskówek, gier, komiksów, jak i muzyki. Taki Appendix N. Oczywiście od razu machnąłem sobie playlistę do słuchania w trakcie szykowania się do sesji.

Po rozegranej przygodzie gracze mieli pozytywne odczucia co do systemu. Gra ma mocno zarysowany klimat, który łatwo załapać, i który wspierają mechaniki tworzenia przygód i postaci. Proste zasady sprawiają, że jest bardzo przystępny dla osób rozpoczynających swoją przygodę z erpegami. Mi osobiście brakowało nieco chrupkości jeśli chodzi o mechanikę, być może jest to jednak kwestia przyzwyczajenia.

Co ciekawe, wszyscy moi gracze dziwili się, widząc, że są "szeregowcami" - rangi wojskowe są tu odpowiednikami poziomów i zaczynamy oczywiście od szeregowca. Widać było nawet lekkie oburzenie. Jak to tak może być? Jesteśmy wykwalifikowanymi super-agentami, a mamy rangę szeregowca?

Tym, co najbardziej mogę pochwalić w tym systemie to wspomniane wcześniej tabele do tworzenia przygód. Sprawdzą się doskonale jeśli chcemy poprowadzić coś w podobnych klimatach, nawet jeśli wybierzemy inną mechanikę.

Dungeons & Drinks #3 - Basilisk: A Real American Villain! - Operacja Koala

Mieszkańcy Harris Island od lat walczą z rządem australijskim o niepodległość. Australijczycy swoją obecność tłumaczą koniecznością ochrony lokalnej rafy koralowej, która jest miejscem o unikalnej na skalę światową bioróżnorodności. Cyniczni komentatorzy twierdzą, że chodzi im raczej o zyski z nadzianych turystów, których rafa przyciąga na wyspę. Prawda jest zgoła inna. Na jednej z wysepek atolu znajduje się japoński bunkier z czasów drugiej wojny światowej. Znajdują się w nim jakoby przełomowe osiągnięcia japońskiej robotyki, broń, która miała przeważyć szalę wojny. Osiągnięcia te spóźniły się jednak i wycofujące się siły japońskie zapieczętowały bunkier. Pancernych wrót nie udało się dotąd spenetrować, a lokalizacja bunkra w pobliżu wrażliwych ekologicznie obszarów uniemożliwia użycie silniejszych ładunków wybuchowych. Na wyspę w celu sforsowania wrót ma jednak przybyć genialny młody naukowiec, Braxton Cooper, razem ze swoim przełomowym wynalazkiem - bombą plazmową. Na samej wyspie ruch turystyczny jest znacząco zredukowany z powodu niedawnych zamachów dokonanych przez lokalną partyzantkę walczącą o niepodległość. Bojownicy ukrywają się w porośniętych dżunglą górach.

Zadanie główne:

• Wykraść bombę plazmową

Zadania poboczne:

• Porwać Braxtona Coopera
• Dowiedzieć się więcej o zawartości bunkra
  

Postacie graczy:

Rex Hound O'Donnell

Cechy: muskularna sylwetka, brak oka, blizna na piersi

Umiejętności: noże, motocykle, zastraszanie

Przedmioty: laserowe oko, nóż, motocykl

Atuty: zrzut napalmu, ostrzał artyleryjski, okulary rentgenowskie

Aisha Strayshot Al-Harbi

Cechy: tatuaż: róża, śniada skóra, blizna na szyi

Umiejętności: śmigłowce, medycyna, pistolety

Przedmioty: śmigłowiec, apteczka, pistolet

Atuty: snajper, powietrzna baza, teleporter

 

Sam O Nella

Cechy: zapach tytoniu, niebieska skóra, donośny głos

Umiejętności: przebieranie się, dowodzenie, hipnoza

Przedmioty: laserowe oko, mechaniczne ramię, miecz dwuręczny

Atuty: prawnik, okręt podwodny, zmieniacz wspomnień

 

Agenci dotarli na wyspę łodzią podwodną Sama. Wystrzeleni w kapsułach z luków torpedowych wylądowali na zachodniej części wyspy, planując skontaktować się z lokalnym ruchem oporu. Sprawnie przedzierali się przez dżunglę, Rex swoim laserowym okiem wycinał drogę w zaroślach. Udało im się dotrzeć do obozowiska buntowników, których dostrzegli, zanim sami zostali dostrzeżeni. Po drodze Sam O nella ucharakteryzował się na jednego z miejscowych. Partyzanci dali się dość łatwo przekonać (podejrzanie łatwo?), że przybysze również są wrogami Australijczyków i podzielili się swoją wiedzą na temat lokalnych patroli wojskowych. Wspólnymi siłami ustalony został plan - agenci Basiliska udawać będą autochtonów i wspólnie z lokalnymi poławiaczami pereł zbliżą się do wyspy, a następnie własnymi siłami do niej dopłyną. Co zrobią dalej - ustalą na miejscu.

Wsiedli do zdezelowanego UAZa, którego prowadził jeden z partyzantów, i ruszyli na złamanie karku przez zarośnięte ścieżki wiodące przez dżunglę. Po drodze niespodziewanie wpadli na blokadę wojskową. Australijscy żołnierze dali się jednak przekonać, że mają przed sobą grupę aktorów. Agenci dotarli do brzegu i wsiedli do łodzi. Wkrótce dopłynęli w okolice celu. Tubylcy zajęli się nurkowaniem po perły, zaś agenci podpłynęli bliżej celu. Wyspa osłonięta była siatką maskującą, Rex wykorzystał jednak swoje okulary rentgenowskie aby dokładnie przyjrzeć się sytuacji.

Pod siatką maskującą krył się pojedynczy barak ze stanowiskiem dowodzenia i radiostacją. Na tyłach cumowały trzy łodzie. W centrum wyspy znajdowało się wzgórze z tunelem biegnącym pod ziemię. Stacjonowało tam kilkunastu żołnierzy. Kiedy agenci rozważali dalsze działania, na wyspie zauważalne stało się poruszenie. Z podziemi wyszli trzej odziani w kitle naukowcy i, wspólnie z żołnierzami, skryli się w baraku. Korzystając z okazji, bohaterowie wyszli na wyspę i skierowali się do tunelu. Po chwilu słychać było huk, cała wyspa zadrżała. Oświetlając sobie drogę znalezionymi latarkami zeszli do podziemi. Za idealnie sferycznym obszarem oczyszczonym kompletnie z materii przez eksplozję widoczny był betonowy korytarz, w którym leżał bezgłowy szkielet w japońskim mundurze. Drużyna przystąpiła do eksploracji podziemi. 

 

Na pierwszy poziom składała się stróżówka z kolejnym bezgłowym szkieletem oraz dwa gabinety lekarskie. Jedyną drogą w dół był szyb po zerwanej windzie. Sam opuścił się używając swojej metalowej ręki. Rex oraz Aisha również próbowali zejść, ale oboje spadli w dół szybu, lądując w mętnej, zatęchłej wodzie. "Suchy" poziom zbadany przez Sama zawierał laboratoria, potłuczone kadzie, zmasakrowane szczątki ludzkie. Znalazły się też nienaruszone kadzie, zawierające ludzkie embriony, jak i osobniki w dalszych fazach rozwoju - te jednak miały po cztery ręce oraz łuskowatą skórę. Tymczasem Rex zbadał zalany poziom na dole szybu - ściany były tam obrośnięte zieloną naroślą, w której komandos dostrzegł ludzką twarz, poniżej - cztery ramiona. Natrafił też na ogromne jaja, postanowił jedno z nich zabrać. Sam O Nella zaś zebrał całą ocalałą japońskojęzyczną dokumentację.

Wkrótce usłyszeli z góry głosy, Aisha, przebywająca nadal na dole szybu, dostrzegła światła latarek. Próbowała się ukryć, jednak Australiczycy dostrzegli, że ktoś jest na dole. Aisha udawała, że mówi po japońsku. Australijczycy byli w szoku, że w bunkrze ukrywają się jeszcze żywi Japończycy. Wyciągnęli ją na powierzchnię, dali kakao i kanapkę z vegemitem, w czasie gdy ich dowódca próbował sprowadzić na wyspę kogoś, kto mówi po japońsku.

 

Korzystając z zamieszania, Rex i Sam wyszli z szybu. Sam ucharakteryzował się na Stephena Hawkinga i zarzucił również kitel na Rexa. Wyszedł do naukowców i zaczął ich przekonywać, że bomba otworzyła wyrwę w czasoprzestrzeni, przenosząc go w czasie. Nalegał, że muszą czym prędzej pójść z nim. Jajogłowi dali się przekonać. Co więcej, Braxton Cooper wyjątkowo się podekscytował, że jedna z jego bardziej zwariowanych teorii okazała się prawdą.Zaraz jednak przystopował ich wszystkich dowodzący garnizonem wyspy oficer, który tej bajki zupełnie nie kupował. Sam O Nella skorzystał ze swojego zmieniacza wspomnień i, korzystając z zamieszania, szybko ucharakteryzował się na wojskowego. Zakrzyczał głosem nie znoszącym sprzeciwu żołnierzy oraz oficera i czym prędzej zagonił Aishę, Rexa oraz naukowców na łódź.

 

Po drodze do okrętu podwodnego zatrzymał ich patrol straży przybrzeżnej. Dziwna grupka wzbudziła podejrzenia, sprowadzili ich więc do kapitanatu portu. Wkrótce jednak kapitan odebrał tajemniczy telefon, po którym przeprosił ich za zatrzymanie i zasalutował na drogę. Bez dodatkowych komplikacji dotarli na okręt podwodny Sama, którym popłynęli do tajnej bazy Basiliska w Makao.

 

Choć nie udało im się zdobyć samego ładunku, Basilisk miał teraz w swoich rękach Braxtona Coopera, dowództwo było więc pewne, że bez problemu uda im się odtworzyć bombę plazmową. Wiedza na temat zawartości bunkra, zdobyte jaja oraz dokumentacja również przedstawiały ogromną wartość. Pomimo niepowodzenia celu głównego, misja została więc uznana za sukces.

Wrażenia z ogranych modułów do MÖRK BORG, część 3: Goblin Grinder, Graves Left Wanting

A oto trzecia i jak na razie ostatnia edycja "Wrażeń z ogranych modułów do MÖRK BORG", albowiem z ogranych przeze mnie na tę chwilę modułów pozostały do opisania właśnie te dwa, które zaraz opiszę.

GOBLIN GRINDER (Ripley Caldwell)

Ech, gobliny... Spośród istot w świecie Mörk Borg te są chyba najbardziej (nie)wdzięczne. Jeśli czyta to ktoś, kto nie wie - każdy goblin był kiedyś człowiekiem, który, dotknięty klątwą, zmienił się w powykręcanego bydlaka chcącego tylko zadawać ból. Świadomość tego człowieka gdzieś tam jeszcze siedzi, uwięziona w ciele, którego nie może już kontrolować. Sama klątwa przenosi się na każdego, kogo goblin zaatakuje. Nie musi nawet trafić, sama jego nienawiść niesie ze sobą klątwę... Po czymś takim jedyny sposób, aby nie zgoblinować się za k6 dni to znaleźć stwora, który nas przeklął i zabić go. A gnojki są dodatkowo szybkie, trudniej je w walce trafić i trudniej się przed nimi bronić, niż w przypadku innych przeciwników.

Plagą takich właśnie nieprzyjemnych istot jest dotknięte Galgenbeck, największe miasto świata. Taki właśnie jest zamysł tej przygody. Mamy tu 4 zahaczki do wybrania lub wylosowania, łatwo więc wpasować moduł do aktualnej sytuacji grającej drużyny.

Na cały tekst składa się opis sytuacji, trójka enpeców i dwie opisane lokacje: miejsce, z którego namnażają się gobliny oraz przybytek człowieka, który stoi za całą tą sytuacją (spoiler alert: to aptekarz, który sprzedaje lekarstwo na goblinizm). Nie jest to więc moduł szczególnie rozbudowany, a jeśli gracze uczepią się jakichś niezwiązanych z alchemikiem podejrzeń czy tropów, mistrz gry będzie musiał wszystko albo przygotować sobie zawczasu, albo improwizować. Ja przygodę rozgrywałem raz i alchemik nie był początkowo typowanym podejrzanym, gracze raczej skupili się na wydarzeniach w tle, które miały jedynie budować klimat.

To jednak, co moduł zawiera, jest przedstawione bardzo przystępnie i czytelnie. Tekst jest zorganizowany bardzo podobnie do Rotblack Sludge, czyli jest to zdecydowanie duży plus.

Moim zdaniem jest to bardzo dobra przygoda, w sam raz do rozegrania jednostrzała. To, co w niej mamy, podane jest jak na talerzu, a jeśli trzeba coś dodawać od siebie, to nie jest konieczne łatanie dziur w logice, które zawsze mnie drażni, a dodawanie dodatkowych szczegółów do świata, z czym nawet średnio doświadczony MG (jak ja) nie powinien mieć problemu.

Moduł dostępny jest w uczciwej cenie na oficjalnej stronie MB (link) oraz w polecanym już przeze mnie wcześniej dodatku Mörk Borg Cult: Feretory. Raport z sesji, którą poprowadziłem, można znaleźć tu.

GRAVES LEFT WANTING (Karl Druid)

W tej przygodzie mamy bardzo klimatyczne założenia startowe - postacie graczy zginęły i, ku własnemu zaskoczeniu, budzą się w dole ze zwłokami na terenie wielkiego cmentarza. Można wykorzystać to jako okazję, by, każdy gracz nadał nieco tła swojej nowej postaci opowiadając o jej śmierci. Alternatywnie, możemy kontynuować rozgrywkę po tym, jak nastąpiło TPK, co podobno w tym systemie zdarza się całkiem często.

Drużyna błąka się więc po cmentarzysku, z którego, zdaje się, że nie ma wyjścia. Mgła utrudnia widoczność i nieważne, w którym kierunku ruszymy, losujemy jedną z dostępnych lokacji. Do momentu, kiedy odwiedzone zostaną wszystkie - wtedy przygoda zakłada, że następnym odwiedzonym miejscem będzie Chata Grabarza (czy też raczej Grabarki). Tam też gracze spotkają kilka enpeców znajdujących się w podobnej jak drużyna sytuacji, a następnie zmierzą się z głównym bossem przygody - samą przeklętą Grabarką.

W powyższym akapicie uwidacznia się to, co mi osobiście w tej przygodzie najmniej się podoba - brak sprawczości ze strony graczy. Co nie wymyślą, będą i tak się błąkać po losowych lokacjach, aż trafią do chatki. Pewną alternatywą jest eksploracja podziemi łączących poszczególne punkty podziemnym tunelem, ale te również są dość liniowe. Moi gracze akurat od podziemi trzymali się cały czas z daleka, a przygodę rozgrywałem raz. Być może nauczyli się przezorności, ale tym samym, sporo ciekawostek z modułu ich ominęło.

Organizacja tekstu na pierwszy rzut oka wygląda dość estetycznie i czytelnie, jednak przy bliższej interakcji opisy niektórych lokacji potrafią być dość niejasne. Sam do teraz nie do końca jestem w stanie sobie wyobrazić jak konkretnie miałyby wyglądać niektóre z lokacji.

W tabelkach losowych używanych podczas eksploracji nie ma nic szczególnie odkrywczego. Spotykacie psy, zombie, duchy albo szkielety. Czujecie zapach mokrego psa, zimny wiatr, słyszycie skrobanie szponów. Jakżeby inaczej? Jesteśmy w końcu na wielkim przeklętym cmentarzysku.

Choć z materiałów zawartych w przygodzie sporo mnie pominęło w powodu ominięcia przez moich graczy podziemi, jakoś mnie szczególnie nie korci, aby do tego modułu wrócić. W moim odczuciu jest on mocno średni.

Przygoda dostępna jest do pobrania za darmo [tu].

Mój raport z sesji dostępny jest [tu].

Wrażenia z ogranych modułów do MÖRK BORG, część 2: Waves To Be As Mountains, The Death Ziggurat

Oto kolejny tekst na temat ogranych przeze mnie przygód do MÖRK BORG. W najbliższym czasie zamknę temat kolejnym tekstem opisującym kolejne dwa przetestowane przeze mnie moduły.

WAVES TO BE AS MOUNTAINS (Exeunt Press) [link]

Lewiatan wychodzi z morza, ląd zalewają gigantyczne fale. Ten moduł służy do rozgrywania tego, jak grupa śmiałków próbuje powstrzymać bestię demolującą Grift za pomocą specjalnego magicznego zwoju. Aby mieć w ogóle szansę, by zaklęcie zadziałało, zwój odczytać muszą w najwyższym punkcie potwora. Czeka ich więc ryzykowna wspinaczka i walka z rozmaitymi pasożytami bytującymi na ciele morskiego giganta.

To właściwie tyle. To jest cała przygoda. Sam moduł nie zawiera niczego, co nie można by w ciągu kilku chwil wywnioskować z powyższych założeń. Podręcznik podstawowy opisuje już, że król Griftu sam szykuje ludność do przyjęcia Zagłady z otwartymi ramionami - oczywiste jest więc, że mieszkańcy próbują powstrzymać drużynę. Pasożyty pełzające po Lewiatanie atakują żądłem, które mutuje ofiarę, aż ta w końcu eksploduje, uwalniając nowego osobnika - no pewnie, żadna niespodzianka, to w końcu MÖRK BORG.

Sama opisana mechanika wspinaczki jest potwornie nudna i żmudna. Przy dobrych rzutach poruszamy się po heksowej mapie bestii w górę, przy słabych schodzimy na niższe pola. Drużyna lata więc stale w górę i w dół. Cały czas rzucamy też na spotkania losowe, które w tym trybie szybko zaczynają się powtarzać. Pomimo tego, że moduł wygląda bardzo estetycznie i profesjonalnie, jest to najgorsza przygoda do Mörk Borga jaką dotychczas ograłem.

Można by powiedzieć, że przynajmniej szata graficzna jest ładna. To prawda, ale jest to moduł wydany wyłącznie w formie elektronicznej, na jego stronach dominuje kolor czarny, a skromna treść rozrzucona jest po 18 stronach. Przyjazne do druku to to nie jest.

    THE DEATH ZIGGURAT (Carl Niblaeus, Johan Nohr)

Przed wiekami dzielni paladyni powstrzymali potworne dziecię (zrodzone z przeklętego spółkowania demona i bazyliszka) przed użyciem mocy swojego diabelskiego ojca do zagarnięcia naszego świata. Teraz koniec jest coraz bliżej, a granice między światami się zacierają. Diabelski pomiot zwany Akünh rośnie w siłę i wyrwał się ze swoich okowów. Ktoś będzie musiał go powstrzymać, do tego właśnie celu kretuńscy mnisi werbują Postacie Graczy.

Dlaczego akurat miałaby się tym zająć zgraja obdartusów, jaką są typowi "bohaterowie" w Mörk Borg? Hmmm... może rozłam w zakonie, może cała sprawa jest ściśle tajna, być może mnisi chcą mieć możliwość  wyprzeć się wszelkiej wiedzy w tym temacie, potencjalnie całe siły zakonu pochłonięte są przez jakiś inny arcyważny (lub trywialny) problem. Mam w zwyczaju upierdliwie czepiać się logiki w takich sytuacjach, ale tu dość łatwo akurat znaleźć jakieś wyjaśnienie. Poza tym, kto powiedział, że nasza drużyna jest jedyną zwerbowaną w tym celu? To prawda, autor nic nie wspomniał o innych zespołach, ale fajnie jest móc założyć drużyny NPCów działające równolegle. Gracze mogą ich spotkać, pomagać sobie nawzajem, rywalizować, bądź odnaleźć ślady ich bytności. W przypadku tego modułu mamy akurat tę magiczną sytuację, kiedy te niedopowiedzenia dają (przynajmniej w moim odczuciu) dodatkową inspirację.

Przygoda ma formę hexcrawla na niewielką skalę (1 hex = 15 minut podróży). Eksplorujemy tutaj kotlinę wypełnioną starożytnymi ruinami. Jest kilka zdefiniowanych miejsc, pozostałe lokacje są losowane używając bardzo zgrabnego zbioru tabelek. Składają się na niego: typ ruiny, rezultat przeszukiwania ruin, losowe wydarzenia, pomniejsze skarby, znaczne skarby.

Same lokacje są opisane bardzo lakonicznie (np. bazaltowe mauzoleum, nienaruszona wieża, plac z fontanną), ale zupełnie wystarcza to, aby coś zaimprowizować. Tabelka skarbów też dokłada swoje trzy grosze do klimatu, pojawiają się np. zmumifikowana głowa proroka, bluźnierczy bożek, żelazna maska diabła. Po tym wszystkim nie przeszkadza mi nawet, jak wśród 14 możliwości pojawia się trywialna "garść klejnotów". W użyciu praktycznym tabelki sprawdzają się świetnie, eksploracja ruin jest ciekawa zarówno dla graczy jak i prowadzącego. Pomimo faktu, że zawartość heksów losujemy, wszystko trzyma się kupy, do tego stopnia, że gracze próbują doszukiwać się ukrytej logiki ("w tej pękniętej kopule znaleźliśmy złotą figurkę, musimy zbadać resztę kopuł w poszukiwaniu pozostałych"), jest to świetna zabawa zarówno dla nich, jak i dla obserwującego ich starania MG.

Proszę również zwrócić uwagę na morową ramkę.

W kotlinie oraz jej otoczeniu napotkać możemy kilka frakcji: jest Akünh wraz z jej wyznawcami, upiór Sarku, który dawniej był towarzyszem demonicznego dziecka, a teraz krąży po okolicy wysysając ze zwłok krew przez rurkę, oraz kultyści śmierci przyciągnięci przez nekromantyczną energię emanującą z zagłębienia. Zarówno z upiorem jak i z kultystami można się potencjalnie dogadać. Sarku pragnie uwolnić się i odejść do zaświatów, ponadto jest w posiadaniu informacji przydatnych dla każdego, kto byłby zainteresowany pokonaniem Akünh. Konkretnie wie, gdzie ukryte jest jej serce, którego przebicie jest koniecznym warunkiem do uśmiercenia jej (podpowiedź: nie jest w jej klatce piersiowej). Kultyści śmierci, wbrew nazwie, również nie muszą być wrogo nastawieni, z opisu wynika przykładowo, że znaleźli ukryte wejście do kotliny (gnijące usta w ziemi), jednak nie ośmielili się do nich wejść, co sugeruje, że są raczej mało bitni czy też agresywni.

Dodatkowo, oprócz losowanych w ruinach skarbów, w kotlinie ukryta jest magiczna korona, która swoją mocą osłabia Akünh (nie jest jednak zdolna zabić jej, do tego konieczne jest zniszczenie serca), ale może też ona uśmiercić użytkownika. Znalezienie korony nie jest konieczne do sukcesu, ale na pewno jest pomaga, dodatkowo może prowadzić do różnych ciekawych interakcji (przykładowo: moi gracze nałożyli koronę na głowę Akünh).

Podsumowując, moduł jest czytelny, pomysłowy i świetnie się go prowadzi. Jest to moja ulubiona przygoda do Mörk Borg. Stawia jednak przed graczami spore wyzwania i jeśli zaczynamy od niej kampanię albo rozgrywamy jednostrzała, awanturnikom raczej się nie powiedzie. Z samego opisu jednak wyraźnie widać, że mamy do czynienia z ogromnym zagrożeniem na wręcz kosmiczną skalę. Tym bardziej zabawny jest opis tego, co wydarzy się w przypadku porażki: "Akünh podbija najbliższy zamek i używa swojej hordy ożywieńców, aby pustoszyć kraj" - nie brzmi to aż tak dramatycznie, jak można by się tego spodziewać, szczególnie biorąc pod uwagę wszystkie inne plagi dotykające Umierające Ziemie.

Moduł dostępny jest do pobrania za darmo na oficjalnej stronie systemu. Opublikowany jest również w dodatku Mörk Borg Cult: Feretory, który również z całego serca polecam.

Raporty z przygody:

Sesja 1

Sesja 2

Co działo się w Przeklętej Norze w ruinach Silberblüt? Tło do sesji 10 Blütmarku (HipeRPeG 101)

Na pierwszej sesji, na której awanturnicy odwiedzili Przeklętą Norę (link), napotkali oni właściwie standardowy loch z przygody startowej Rotblack Sludge. Ich ingerencja jednak zakończyła się jedynie na wkroczeniu do środka oraz usieczeniu kilku strażników wraz z ich przywódcą, Fletcherem (czy też, jak ja lubię go nazywać, Rzeźnikiem). Sama eksploracja zakończyła się na kilku początkowych komnatach.

W międzyczasie, aby zadecydować, co działo się z tymi, którzy przetrwali, pokulałem oczywiście kośćmi. Rezultat był taki, że strażnicy nie kontynuowali polityki swojego przeklętej pamięci przywódcy (w tym kanibalizmu), Aldon dołączył do bandytów, zaś walka frakcji w lochu zakończyła się na niekorzyść Lesdy.

Dodatkowo, podczas rzutów, które robię co jakiś czas, aby rozstrzygnąć zmiany w równowadze frakcji w skali całej prowincji, bandyci z ruin Silberblüt wylosowali jeden punkt pozytywny i jeden punkt negatywny. Wynik ten zinterpretowałem następująco:

Minus

Rozeźlony, wyrośnięty troll zaczął im się naprzykrzać. Wycieczki poza ich Przeklętą Norę stały się dla bandytów kłopotliwe.

Plus

Bandyci znaleźli w podziemiach artefakt o wielkiej mocy.

Tak wyglądały wyniki z kości i wstępna ich interpretacja. Historia potoczyła się więc tak:

Po nagłym, brutalnym ataku awanturników z Gailblüt i śmierci wodza, strażnicy dogadali się z Lesdy. Wspólnie zaczęli wydobywać Zgniłoczarny Śluz (odpad z tego wydobycia pokrywał stoki wzgórza) w celu dotarcia do ciała pradawnego czerwia, który po śmierci Rzeźnika opadł na dno. Po drodze udało im się jednak dokopać do czegoś innego - tuneli pozostawionych przez wężoludzi, którzy, jak wiemy z pierwszej sesji, zamieszkiwali przed wiekami tę prowincję. Odnalezione zostały zapiski opisujące kult wężoludzkiego boga obiecującego swoim wyznawcom panowanie nad nowym światem po nastaniu Końca, a już teraz władzę nad życiem i śmiercią, za pomocy magicznego amuletu (który również został odnaleziony) oraz odpowiednich symboli i inkantacji. Lesdy wytłumaczyła to wszystko strażnikom. W zamian ona i jej towarzysze poszli pod nóż, zaś nową wiedzę do objęcia władzy nad podziemiami wykorzystał jeden ze strażników.

Strażnikiem tym był Gotfrik, który ogłosił się prorokiem wężowego boga. Wykorzystał swoją nową moc do ożywiania poległych wojowników (stąd niegojące się rany) oraz padłych niewolników, gdyż pojmanych chłopów zagonił do pracy w celu dokopania się do dalszych sekretów. Przed dotarciem kolejnej drużyny odsłonięte zostało ciało czerwia. Jego mięso mieszkańcy przyjmowali jako świętą komunię, regenerowało ono siły (niewolnicy mogli pracować bezustannie), jednak powodowało mutacje (stąd narośle u niektórych wojowników).

Wtedy właśnie do akcji wkroczyła druga drużyna. W świetle powyższych wydarzeń, jeśli chodzi o przebieg sesji:

• Nabite na pale osoby to oczywiście Lesdy, jej poplecznicy, Rzeźnik i strażnicy, którzy nie zaakceptowali władzy Gotfrika.
  
• Zawalone rusztowanie uwięziło na dole szybu dwóch ciężkozbrojnych, jednego kultystę oraz kopiących niewolników.
• Gotfrik prawdopodobnie byłby skłonny dogadać się z drużyną, zależało mu na pozbyciu się kłopotliwego trolla. 

Teraz, po fakcie, myślę sobie, że pod koniec sesji mogłem zawrzeć motyw Gotfrika ożywiającego poległych, werbującego do bandy lub zniewalającego Ragula oraz Błędnego. Zorientowałby się wtedy też, że Agroka jeszcze żyje. Byłaby z tego fajny, klimatyczny epilog dla poległych, ale niestety kompletnie wyleciał mi z głowy ten aspekt ich kultu. Pluję sobie teraz o to w brodę. Tłumaczyć mogę to jednak sobie tak, że bardzo śpieszyło mu się, żeby wrócić do swojej siedziby, w końcu pozostawił ją bez ochrony, a jego siły były mocno osłabione: najemnicy zabili około połowy wszystkich bandytów, a jedyni, którzy zostali w Norze, to ci, którzy byli uwięzieni na dole szybu.

HipeRPeG 101 - Blütmark sesja 10 - Wybuchowa akcja ratunkowa

Na tej sesji wracamy do Blütmarku, ale na razie nie w formie całkowitego sandboxa, a osobnych przygód opartych na zdefiniowanych zadaniach lub eksploracji konkretnych lokacji.

W Gailblüt źle się dzieje: część miasta spłonęła od ognia podłożonego przez kundlaki, mieszczan atakują wyłażące z kanałów potworności, po wsiach rośnie w siłę buntownicza armia Króla Szczura, a odizolowane osady padają ofiarą napadów ze strony dzikich bestii.

Miasto pęka w szwach od uchodźców ściągających ze zniszczonych wsi, a tymczasem lokalni bogacze umykają jak szczury z tonącego statku. Najbogatszy kupiec w mieście, Gustav Adlerstrom nie chce jednak opuszczać Gailblüt bez swojego syna i jedynego dziedzica. Młodzieniec miał w zwyczaju włóczyć się po okolicy i dokuczać okrutnie pospólstwu, ale od miesiąca słuch o nim zaginął. Staremu się śpieszy, obiecał sowitą nagrodę temu, kto odnajdzie jego dziedzica i sprowadzi go do miasta.

10 Eulotha, Rok Szczura

Postacie graczy:

Agroka, Prorok Martwego Boga

Błędny Zwraca Pustkę, Bladawiec, żywiący się glebą

Grafen, Upadły Arystokrata

Karan, Kleryk, wyznawczyni Powieszonego Boga

Ragul, Okultystyczny Zielarz z jamnikiem Pimpusiem

Kupiec powiedział im o tym, jak wysłał już dwie grupy na poszukiwanie swojego dziedzica. Jedna zeszła do kanałów i już nie wróciła. Druga, którą za namową wróżki wysłał do zrujnowanego miasta na południu, powróciła, ale syna nie sprowadziła (ta wyprawa odbyła się na mojej drugiej hiperpegowej sesji). Adlerstrom przyznał, że jego syn, Aldon, lubił sobie w wioskach na południu hulać i zabawiać się kosztem tamtejszych chłopów, więc jest to prawdopodobny kierunek. Usłyszawszy, że młody zaginął jakiś miesiąc wcześniej, awanturnicy byli przekonani, że dawno jest już trupem. Wzięli ze sobą jednak portret chłopaka - miał on charakterystyczny wielki pieprzyk na czole.

Sam kupiec planował udać się na wschód, do Griftu, gdzie już jakoby czekał na niego statek. Adlerstrom uczepił się nadziei dawanej przez poglądy pewnych uczonych, twierdzących, że to nie cały świat stacza się i umiera, że poza Kontynentem leżą potencjalnie inne ziemie, gdzie życie toczy się normalnym rytmem. Nasi poszukiwacze przygód nie byli przekonani.

Awanturnicy wyruszyli z miasta, przeprawili się na drugą stronę rzeki i poszli bezdrożami na południe. Po jakimś czasie natrafili na parę powieszonych nagich zwłok. Były one potwornie zmasakrowane i miały zdechłe szczury wepchnięte do gardeł. Ragul odciął sznury i wziął z trupów zęby dla swojego naszyjnika. Karan pomodliła się za nich i wyrysowała na ich ciałach znak krzyża.

Noc zapadła zanim dotarli do ruin. Podczas swojej warty Ragul usłyszał grupę przemieszczających się przez las ludzi. Okazali się być zagubionymi, rannymi chłopami, którzy zbiegli przed bandytami atakującymi ich wioskę. Bandytów było jakoby kilkunastu i porywali oni lokalnych mieszkańców. Karan pokazała chłopom obraz. Jedna z kobiet rozpoznała chłopaka z obrazu jako jednego z agresorów. Ragul napoił rannych miksturami leczniczymi. Jeden młody chłopak był otępiały i miał drgawki, mikstura nie pomogła, uciekinierzy zgodzili się zostawić go z drużyną i ruszyli w kierunku głównego traktu. Awanturnicy planowali przehandlować młodzieńca w bandytów za zaginionego dziedzica.

Reszta nocy minęła spokojnie. Rankiem dotarli do ruin miasta. Gdy oglądali pozostałości bramy, chłopak, wieziony na ośle należącym do Karan nagle się obudził. Ugryzł osła, który zrzucił go i odbiegł w las, a następnie wyrosły mu długie, szpilkowate zęby i zaatakował drużynę. Zorientowali się, że dotknięty klątwą chłopek przekształcił się w goblina. Po krótkiej walce udało się go usiec. Pojawił się pomysł ucharakteryzowania głowy goblina, aby móc przedstawić ją jako dotkniętego goblińską klątwą dziedzica, ale zostawili sobie tę opcję na później.

Błędny oraz Grafen wspięli się na mury miasta. W jego centrum znajdowało się wzgórze z niewielkim, zwieńczonym kopułą budynkiem. Zauważyli też, że ulicami porusza się wielka bestia. Drużyna robiła taki hałas, że wkrótce bestia ich zauważyła i ruszyła na nich. Był to ogromny troll.

Troll ten został już raz pokonany (nie zabity), na drugiej hiperpegowej sesji. W Mörk Borg trolle są tchórzliwe, ale mściwe i zwiększają po walce swoje maksymalne HP o wyleczone obrażenia, a ich atak wzrasta o dodatkowe k6. Ten troll miał 55 HP i zadawał 3k6 obrażeń.

Troll został pokonany (nie zabity). Jedyną ofiarą ze strony drużyny był jamnik Pimpuś, ku rozpaczy Ragula.

Awanturnicy nie próbowali ścigać uciekającego trolla. Kolejna ekipa, która go napotka, bedzie musiała zmierzyć się z bestią z 86 HP, zadającą 4k6 obrażeń, która ponadto nienawidzi i będzie wytrwale polować na następujące Postacie Graczy, które zaszły jej za skórę, a jeszcze żyją: Grafen, Agroka, Karan, Adalzo, Hondak Nord, Börgal.

Ekipa udała się do centrum miasta. Przy kopulastym budyneczku nabitych na pale było 8 ciał, z których jedno było kobietą, jedno bardzo muskularnym łysym karkiem z tatuażami, zaś reszta nie wyróżniającymi się mężczyznami. Stoki wzgórza oblane były zaschniętym, śmierdzącym siarką błotem. Wewnątrz budynku znajdowały się schody w dół. W podziemiach wkrótce napotkali dwóch zbrojnych: jeden z nich miał wielką narośl na szyi, drugi z nich miał wielki pieprzyk na czole. Wyglądał wypisz, wymaluj jak chłopak z portretu, trochę tylko bardziej  strudzony życiem.

Na informację, że chcą zabrać go do ojca, kazał im spierdalać. Do komnaty wkroczył Grafen i strzelił z łuku, raniąc gościa z naroślą. Obaj zbrojni ruszyli biegiem w głąb podziemi. Wkrótce poszukiwacze przygód ich dopędzili. Tuż przy głębokim szybie biegnącym w głąb ziemi, zabudowanym drewnianym rusztowaniem, naprzeciwko nich stanął spory oddział (6 chłopa, w tym jeden w ciężkiej zbroi). Zauważyli, że część z przeciwników miała na sobie otwarte rany, które ani nie krwawiły, ani nie nosiły śladów gojenia, a przy tym jakieś mistyczne symbole na czołach.

Drużyna próbowała jeszcze negocjować, ale krew już się polała. W tym momencie Błędny odpalił bombę i rzucił ją w sam środek oddziału wroga. Gdy kurz już opadł, z wrogów żywy był już tylko pancerny, który zresztą zaraz został dobity. Z lekkozbrojnych zostały tylko fragmenty ciał. Rusztowanie zawaliło się w głąb szybu.

Karan chwyciła głowę Aldona Adlerstroma i cała drużyna rzuciła się do ucieczki. Po kilku godzinach jednak dopędzili ich koledzy wysadzonych w powietrze bandytów. Przewodził im muskularny kapłan w długiej czarnej szacie, atakujący duszącym robalem. W walce z nimi polegli Ragul oraz Błędny. Reszta rzuciła się do ucieczki. Raniona Agroka padła nieprzytomna, obudziła się jednak później i udało jej się powrócić do cywilizacji.

Grafen wraz z Karan dotarli do zleceniodawcy i przedstawili mu głowę dziedzica. Gustava Adlerstroma nic nie trzymało już w tym mieście. Na odchodnym zostawił jeszcze najemnikom po 100 sztuk srebra za fatygę.

Komentarz: 

Gracze ponownie trafili do nieco przerobionej Przeklętej Nory z przygody Rotblack Sludge, w której jednak co nieco się zadziało od ostatniej wizyty kompanii awanturników. Żeby nadać sytuacji nieco kontekstu, opiszę te wydarzenia w osobnym poście.

Wpisy do Księgi Umarłych

†Ragul

†Błędny Zwraca Pustkę