Dlaczego Shadowdark?

W mojej aktualnej kampanii prowadzę OSR-yzowane Dungeon Crawl Classics i jest to system, który obecnie bardzo mi pasuje. Nie jest on jednak odpowiedni do wszystkiego. Do one-shotów z nowymi graczami bogate mechaniki klas postaci (które ogólnie cenię) zanadto komplikują wystartowanie z rozgrywką. Jest zawsze opcja grania samych 0-levelowych funneli bezklasowymi chłopami, ale nie jest to styl gry, który chciałbym stale wałkować.

Właśnie do oldschoolowych one-shotów potrzebny mi jest system o nieco prostszej mechanice. W teorii nadałby się dowolny OSR/retroklon i w moim akurat przypadku padło na Shadowdark. Po części złożyło się po prostu tak, że zakupiłem kiedyś fizyczny podręcznik. Doceniam jednak zgrabne i czytelne wydanie. Mechanicznie główne wyróżniki: czas rzeczywisty palenia się pochodni, stale obowiązująca inicjatywa, advantage/disadvantage o tyle nie mają znaczenia, że są trywialne do zaimportowania do dowolnego systemu.

Jedną dużą zaletą tego systemu jest natomiast nie-vanciańska magia. Mówiąc po ludzku: jako mag lub kapłan nie mamy z góry wyznaczonej liczby zaklęć dostępnych danego dnia (jak to powszechnie działa w dedekoidach), tylko przy każdej próbie rzucenia zaklęcia musimy wykonać test. Może on się nie powieść (i wtedy tracimy czar na dany dzień), przy krytycznej porażce dochodzą magiczne komplikacje (u maga) lub konieczność pokuty (u kapłana). Jest to więc system podobny do DCC, ale uproszczony (coś za coś, w DCC płacimy za to zaklęciami zajmującymi po 1 stronie A4). Znacząco preferuję taką magię - jest bardziej losowa, a więc i ekscytująca, a mag nie zawsze staje się bezużyteczny po 5 pierwszych minutach eksploracji lochu.

Shadowdark nie jest więc niczym rewolucyjnym, ale ma wystarczająco dużo z tego, co lubię w OSR i w DCC w formie łatwej do odpalenia dla grupy przypadkowych graczy. Sprawdza się więc jako "D&D dla noobów" ;).